„Po dziesięciu latach od ostatniej płyty znany wszystkim wrocławski zespół HURT otwiera nowy rozdział, w którym wyraźnie wskazuje, że osiągnął pełnoletność. Autorzy pokoleniowego przeboju Załoga G przygotowali jak zwykle eklektyczny album, na którym nie zabrakło znanych i zdolnych gości. Współtwórcami ósmego albumu zespołu zostali min. Igor Boxx (Skalpel), czy młoda soulowa wokalistka Martyna Baranowska (Nago). Najnowsza płyta HURTU to na wskroś aktualny mariaż najlepszych alternatywno-popowych wzorców, zaprzęgnięty do opowiedzenia o tytułowym festiwalu bodźców, w którym przyszło nam uczestniczyć – czy chcemy czy nie – w trzeciej dekadzie XXI wieku.

1. Szalikowcy Miłości (Bliżej Bonga)
2. Tornado rekinów
3. Festiwal Bodźców
4. Kosmos
5. Połączenie
6. Bóg
7. Lato miłości
8. #Jesteśmysupersensem
9. Grzęznę

Projekt okładki: Łukasz Paluch 

Gościnnie obok Maćka Kurowickiego, śpiewa Martyna Baranowska (Nago, Ars Latrans Orchestra). 

Przygotowaliśmy 3 możliwości zamówienia preorderu , każdą płyta zamówiona w tym czasie będzie z autografami zespołu i dotrze do Ciebie w dniu premiery.

„Mój bóg, nazywa się nie wiem” to refren najnowszego singla zespołu Hurt.

To piosenka słodko gorzka, o współczesnym świecie, w którym sztuczna inteligencja, nowe źródła energii, nowe rewolucyjne leki i technologie, powodują że wydaje się nam, że cywilizacja osiągnęła najwyższy w dziejach poziom rozwoju. A jednak, nadal nie mamy odpowiedzi na żadne z podstawowych pytań. 

Gościnnie obok Maćka Kurowickiego, śpiewa Martyna Baranowska (Nago, Ars Latrans Orchestra). 

> > Po dziesięciu latach od ostatniej płyty znany wszystkim wrocławski zespół HURT otwiera nowy rozdział, w którym wyraźnie nie jest już młodzieżą. Autorzy pokoleniowego przeboju Załoga G przygotowali jak zwykle eklektyczny album, na którym nie zabrakło znanych i zdolnych gości. Współtwórcami ósmego albumu zespołu zostali m.i.n. Igor Pudło (połowa kultowego duetu Skalpel), czy młoda soulowa wokalistka Martyna Baranowska. Najnowsza płyta HURTU to nie punkowy wygłup lat dziewięćdziesiątych ’, lecz na wskroś aktualny mariaż najlepszych alternatywno-popowych wzorców, zaprzęgnięty do opowiedzenia o tytułowym festiwalu bodźców, w którym przyszło nam uczestniczyć – czy chcemy czy nie – w trzeciej dekadzie XXI wieku. Zbliża się katastrofa i jest już bardzo blisko, poprzedza ją tornado rekinów, w którym szaleją nadzieja i zwątpienie, tworząc hipnotyzujący koktajl. Czynione przez autora tekstów, Maćka Kurowickiego, obserwacje wywołują nie tylko ciepły uśmiech czy wzruszenie, co dobrze pamiętamy z poprzednich płyt, a raczej salwy czarnego śmiechu i chęć oddania się tańcom na tym Titanicu, po którym w popłochu się krzątamy. Wyraźnie dojrzały, bezczelnie wesoły nihilizm – tego jeszcze w polskim piosenkowym uniwersum nie było a – och, jakże było potrzebne!